San Vito Lo Capo

Miasteczko jest jednym z najbardziej znanych miejsc letniego wypoczynku na Sycylii, dzięki pięknej plaży, która w 2011 roku została wybrana najlepszą włoską plażą i ósmą w Europie. Do miasteczka należy zachodnia część rezerwatu dello Zingaro. San Vito Lo Capo powstało pod koniec XVIII wieku na terytorium należącym do Erice, na zboczu Monte Monaco, na bieluteńkiej plaży między Capo San Vito i Punta Solanto. W licznych pieczarach i naturalnych zagłębieniach terenu, służących niegdyś jako mieszkania "z widokiem na morze" znajdywane są ślady z ery paleolitu, mezolitu i neolitu. Pozostaje nieodgadniona tajemnica antycznego grodu, Conturrana, kamiennego rozległego miasta 500 kroków od wybrzeża, które oderwało się od zbocza góry. Tu, prawdopodobnie w końcu IV wieku p.n.e. istniał niewielki kompleks zabudowań. Miejsce powstania San Vito Lo Capo to aktualne Sanktuarium, pradawna forteca, która na przestrzeni dziejów wielokrotnie była przebudowywana. Początkowa konstrukcja, zbudowana w czternastym wieku to była niewielka kopuła, zadedykowana męczennikowi San Vito, patronowi tego rybackiego grodu. Zgodnie z tradycją, przyjętą i przekazywaną przez piewców i miłośników historii Sycylii, młody Vito (pochodzący prawdopodobnie z Lucanii), by uniknąć prześladowania przez rządy Dioclezjana (203-304) a także gniewu ojca Ila i prefekta Valeriana, razem ze swym mistrzem Modestem i swą piastunką Crescenzia, która go wychowała w wierze katolickiej, uciekł przez morze z Mazary. Dzięki łaskawości wiatrów dobił do brzegów Punta, na terytorium należącym do Erice, nazywanym w owych czasach Capo Egitarso. Tu zaczął głosić Słowo Boże wśród tutejszej ludności, w grodzie niedaleko plaży, zwanym Conturrana. W imię boże uzdrawiał obłożnie chorych, szaleńców, pogryzionych przez zwierzęta, wyganiał złego ducha. Ale, mimo licznych cudów, jakich dokonał, jego dzieło nie odniosło wielkiego sukcesu i zakończyło się karą dla Conturrany wymierzoną przez Boga. Ludowe wierzenia mówią, że młody San Vito, męczennik z czasów Dioklezjana nie był w tym mieście dobrze widziany. Nieubłagany gniew boży spadł na miasto, grzebiąc je całkowicie pod skałami, kiedy tylko troje uciekinierów opuściło zamieszkane tereny, kierując się ku morzu. Według wierzeń święta Crescenzia, która odwróciła się by spojrzeć na zapadające się miasto zamieniła się w skałę w tym samym miejscu, gdzie dziś stoi kaplica, której do dziś mieszkańcy przypisują własności cudotwórcze. Jeśli chodzi o świętego Vito natomiast, to po podróży przez Sycylię i Basylikatę jego życie zakończyło się męczeńsko. Z czasem sława związana z kościołem i jego cudami przypisanymi męczennikowi i świętej Crescenzy rosła. Aby przyjąć licznych wiernych, którzy przybywali na pielgrzymki, oraz, przede wszystkim aby ich chronić przed złodziejami i bandytami, oryginalna budowla pod koniec XV wieku została przekształcona w fortecę mieszkalną. Od samego początku Sanktuarium było centrum kultu, a sława cudów, których autorem był święty przekraczała granice Sycylii, przywołując zewsząd licznych pielgrzymów. Również i korsarze, uznani wrogowie wiary katolickiej czuli respekt w stosunku do świętego i jego świątyni. Jednocześnie rosło niebezpieczeństwo najazdów barbarzyńskich piratów, dlatego też wzdłuż wybrzeży wyspy zaczęto budować liczne wieże obserwacyjne. Były trzy wieże główne, dwie z nich są do dziś obecne, są to wieże Torre Scieri i Torre Isolidda. Trzecia natomiast, Torre Roccazzo, postawiona na równinie piano Soprano, która znajduje się na zachód od miejscowości San Vito (miejsce wybrane specjalnie, ponieważ było to jedyne miejsce dające możliwość współdziałania z dwiema pozostałymi wieżami) została zburzona w celu postawienia w tym miejscu wojskowego sygnalizatora w 1935 r. Na początku XVIII wieku zaczęły się pojawiać pierwsze domy dookoła Sanktuarium. Pod koniec tego samego wieku, wokół kościoła istniało już małe centrum mieszkalne. Na przestrzeni wieków miasteczko przyjęło badaczy, podróżników i nawet komisarzy rządowych, którzy powodowani ciekawością, sprawami kulturalnymi czy wojskowymi przekazywali ciekawe opisy na temat geografii odwiedzonych miejsc (źródło: Wikipedia)